Het spookt guldens

Onlangs werd bekend dat er jaarlijks bij De Nederlandse Bank nog miljoen guldens worden omgewisseld in euro’s. De totale guldenvoorraad zou zelfs een indrukwekkende 250 miljoen bedragen. Waar komen al die briefjes in hemelsnaam vandaan? Ongetwijfeld stamt een deel uit boeken, waar voorzichtige maar vergeetachtige bejaarde tantes de honderdjes en duizendjes in verborgen, maar het merendeel zal wel zwart zijn. Oud geld, dat wel, maar desondanks geld dat het fiscale daglicht niet kon verdragen. Wie vrienden en familieleden geregeld een duizendje of twee laat wisselen blijft mooi onder de grens van verdachte transacties. De vraag is echter: moeten die guldenbezitters nog wel de trein naar Amsterdam nemen nu de euro in snel tempo uit elkaar dreigt te vallen? Kunnen ze al die briefjes niet beter terugstoppen in de sokken en onder de matrassen waar ze verborgen werden? Geert Wilders roept al jaren om de herinvoering van de gulden. Zijn slogan voor de volgende verkiezingen heeft hij al: ‘Een stem op de PVV is geen euro maar een daalder waard’. Misschien dat hij op verkiezingstournee met oude briefjes gaat strooien ook: joetjes, geeltjes en een enkele snip. Terug naar de goeie oude tijd, gesymboliseerd door de harde gulden, waar premier Colijn in de jaren dertig zijn gelijknamige politiek op baseerde. Het klinkt leuk, maar de werkelijkheid is anders. De gulden verdween in de jaren tachtig al in een officieuze muntunie met de Duitse Mark. De desintegrerende euro kan dus niet worden vervangen door een nationale munt die toch al niet meer bestond.

De multinationals en MKB-bedrijven die van export leven, de grootbanken en luchtvaartmaatschappijen die alles in één munt prijzen zullen niet terug willen naar de valutachaos van decennia terug. Om nog te zwijgen van u, de winkelier, die het kassasysteem, het boekhoudprogramma en de pinpaslezer zult moeten laten aanpassen (uiteraard op uw kosten). Misschien was het onverstandig eind jaren negentig zo voortvarend te werk te gaan met de Europese Muntunie, en het was zeker stom om de zuidelijke landen er direct in op te nemen, maar de jaren kunnen niet worden teruggedraaid. De euro is er en moet er blijven. Maar met het speculeren over een uiteenvallen is de geest uit de fles. Het is net als met die echtgenoot die de deur van de slaapkamerkast heeft geopend: nu hij die minnaar van zijn vrouw eenmaal heeft gezien kan hij niet meer ontkennen dat ze vreemdgaat. Drachmen, lires, peseta’s – die lang vergeten muntnamen duiken steeds vaker op in krantencommentaren en radiodiscussies. En Wilders voegt er graag een spookmunt aan toe: de gulden. Geen wonder dat de bezitters van echte guldens aarzelen wéér naar De Nederlandse Bank te gaan. Misschien moeten ze die sok vol geld maar onder de kerstboom leggen, als een leuke aanbetaling voor het collegegeld voor volgend jaar van zoon- of dochterlief, als het geen guldens meer spookt maar gaat regenen..

Met vriendelijke groet,

Gert-Jan Pas